+2 puan
2 oy

 Loading ...

Ben çocukken, Süper Kahramanları ve Amerikan Ligi Adeleti’ni severdim. Bu çizgi romanlar sefil çizgi roman okurları içindi ve bütün süper kahramanların bir klüb evinde bir araya toplandığı, ve tek bir süper kahramanın alt edemeyeceği bazı canavaları birlikte alt eden, eğlenceli ve biraz aptalca hikayeler vardı.

Bu çizgi romanların her bölümünün başlangıcında bir yabancının  takımla tanıştığı bir sahne olurdu. Kaçınılmaz olarak, kahramanlar kendilerini tanıştırırdı. Tabi ki, Batman ya da Superman böyle bir tanışmaya ihtiyaçları yoktu, ama daha az güçlü kahramanlar konuşmak ve kendilerini anlatmak zorundalardı.

Örneğin, ? Ben Arı’yım. Benim yeteneğim, uzun mesafeleri kısaltabilir, böceksi kanatlarımla uçar ve ateş enerjimi kullanabilirim.

Bazı fantezi seven pazarlamacılar bunu bir konumlandırma beyanı ya da özel satış çağrısı olarak adlandırabilirler. Tabi ki öyle değil. Bu sadece onun süper gücü.

Birisiyle tanıştığınız zaman, bir süper güce ihtiyaç duyar gibi olursunuz. Eğer gerekmezse, sadece basit bir tokalaşma ile kalır. ? Merhaba, ben Ali, İstanbul’dan? demeyin asla. Onun yerine, şu cümleyi deneyin; ? Merhaba, ben Ali, hikayelerim şöyle yayıldı.? Bu hareketiniz bir kendini beğenmişlik ya da güç gösterisi olarak algılanmaz. Bu sizin tanışma faslınızı daha anlamlı kılar. Eğer sizin süper gücünüzü bilemezsem, sizin bana nasıl yardımcı olacağınızı bilemem ya da ben size yardım edemem.

Geçen sene bir konferansta bir adamın yanında oturuyordum. İnsanlar etrafta dolaştığı zaman,yanımdaki adama ? Bu adamlar kim ve bize ne söylediler?? diye bir soru geldi. ? Ben Kenan, ben yargıcım.? Kenan Bey o lafıyla, tevazusunu gösterdi ancak Anayasa Mahkemesi ayrıcalığını ve gücünü kullanmadı. Bunun gibi Superman’de kendi x-ray ışın gücünü belirtmek zorunda değil.

Yani bize düşen, başkalarının bizim ne yaptığımızı öğrenmelerine izin vermek ve bize nasıl yarar sağlayacağını görmek.